PRZYKŁADOWY SZKIELET

Przygotowany szkielet zbrojenia wkładamy do formy na podkładkach (plackach) beto­nowych grubości 2 cm i wypełniamy formę masą beto­nową dokładnie ją ubijając. Po stężeniu betonu formę rozbieramy, pozostawiając słupek na podkładce. Po 3 +4 tygodniach słupek można użyć do ogrodzenia.W podobny sposób wykonujemy słupki ogrodzeniowe do ogrodzeń prefabrykowanych z tym, że zmianie ulega kształt strzemion , a ponadto do dwóch boków formy przybijamy na długości słupka listwy o wymiarach 6 x 3 cm (trapezowe), które tworzą w słupku wręby do umocowania płyt. Produkcja płyt, zwłaszcza pełnych, nie jest skompliko­wana. Formę stanowią cztery listwy ułożone w prosto­kąt.

OBOWIĄZUJĄCE PRZEPISY

W przypadku braku ustaleń architekta powiatowego co do rodzaju i położenia ogrodzenia, ogrodzenie należy usytuować w linii regulacyjnej drogi lub ulicy. Ponadto dla uniknięcia przykrych dla oka ostrokątnych załamań i poprawienia widoczności na skrzyżowaniu ulic, na­rożniki ogrodzenia zbiegające się pod kątem mniejszym niż 60° należy ściąć w ten sposób, aby ścięcie miało bok długości 3,0 m.Na estetykę ogrodzenia wpływa również jego wysokość. Ogrodzenie nie powinno zasłaniać obiektu zasadnicze­go, a jeśli tak jest — powinno być elementem o wyso­kich walorach architektonicznych. Przyjęta ogólnie wysokość ogrodzenia podyktowana została względami praktycznymi i estetycznymi. I tak wysokość ogrodzenia z siatki uzależniona jest od jej szerokości, natomiast ogrodzenie z prefabrykowanych elementów betono­wych — od wielokrotności szerokości płyt itp.

NAWIERZCHNIE BETONOWE

Względnie wykonując sy­stemem gospodarczym możemy je zabarwić uzyskując dobre efekty plastyczne. Często niezależnie od wielkości płyt stosuje się między nimi przerwy szerokości 3 -j-5 cm, tworząc nawierzchnię płytowo-trawnikową, podobnie jak przy płytach ka­miennych. Przerwy między płytami wypełniamy żyzną ziemią i obsiewamy trawą.Nawierzchnie betonowe na terenie dzialeK jednoro­dzinnych stosowane , są dość często. Wykonujemy je w ten sposób, że na zaprojektowanej drodze rozściela się na podłożu beton, zagęszczając go przez uBijanie, a na­stępnie wygładzanie nawierzchni za pomocą packi. Powierzchnię pokrywa się warstwą piasku i polewa wodą przez 10 dni.

PODLEWANIE PODŁOŻA

Pod­łoże to polewamy wodą, a następnie wałujemy. Z kolei wykonujemy warstwę nawierzchniową grubości 3 cm, używając mieszanki żużlowej na glinie piaszczystej.. Nawierzchnię tę również polewamy i wałujemy. Wadą ścieżek żużlowych jest duża pylistość oraz czarna barwa. Wad tych nie mają drogi wykonane z żużla wielkopie­cowego. Tam więc, gdzie materiał ten jest dostępny, tego typu drogi są.bardzo rozpowszechnione.  Jak wynika z powyżej opisanych rozwiązań, utrzymanie ścieżek jest dość kłopotliwe. Dlatego warto wykonać ścieżki z płyt kamiennych lub betonowych, swobodnie ułożonych w terenie.

MURKII BETONOWE

Budowę tego rodzaju murków musi wy­konać wykwalifikowany murarz, a przy wysokościach ponad 0,80 m konieczny jest nadzór techniczny. Mury wykonane z cegły zwykłej palonej najczęściej nie har­monizują z zielenią i kwiatami. Lepiej wygląda ciemny klinkier albo cegła sylikatowa (wapienno-piaskowa). W tablicy  podano orientacyjne zużycie materiałów na wykonanie 1 m3 muru murowanego.Murki betonowe budujemy tam, gdzie uzyskanie ka­mieni jest trudne, względnie napór ziemi jest tak duży, że zastosowanie wyżej opisanych murów jest niemożliwe.

WYCINANIE DARNI

Darń wycina się łopatą lub specjalnym nożem (płaty od 20*20 cm do 15*60 cm), a następnie przenosi na skarpę układając ją kożuchowo (rys. 16a), na zakład (rys. 16b) lub krzyżowo (rys. 16c) i przytwierdza do podłoża drewnianymi kołkami 02 cm i długości 30 cm (po 2+4 kołki na płat). Tak odarniowana skarpa wy­maga podlewania w czasie suszy i systematycznego koszenia.